WIEDŹMIŃSKIE BACHANALIA

Bartosz Sztybor na dobre został etatowym scenarzystą nowych, komiksowych przygód Geralta. Coraz śmielej poczyna sobie we wkręcaniu naszego Wiedźmina w niestworzone historie. W najnowszej odsłonie czyni go… właścicielem winnicy!

Odłożywszy swój miecz po odejściu na zasłużoną emeryturę Geralt osiada w nadanej mu posiadłości Corvo Bianco. I – jak na winnicę przystało – dogląda sobie w niej roślin oraz poznaje tajniki nowego fachu. Tu odwiedza go piękna Yennefer (ta sama), tu znów wpadają sobie w ramiona (i nie tylko). Ale nie byłby to „Wiedźmin”, gdyby za rogiem, na kolejnej planszy, ktoś nie czaił się. Tym kimś są wysłannicy „szlachetnego” sir Boliusa, który ma się za prawowitego właściciela Corvo Bianco.

Chcąc nie chcąc Geralt znów będzie musiał wyruszyć na wiedźmiński szlak. Sprowadzić ma syna sir Boliusa. Ale – no bo co to byłby za Wiedźmin”, gdyby to był zwykły syn – syna zamienionego w gryzonia, który przez lata osiągnął ludzkie rozmiary. I z jednej strony „Corvo Bianco” – bo nowa opowieść wzięła nazwę od posiadłości – jest o poszukiwaniach zguby. A z drugiej poświecona jest zagrywkom, jakich dopuszcza się sir Bolius wobec Yennefer, która dalej bawi w winnicy. Oba watki łączy jedno. Są jatką, krwawymi „bachanaliami”, pięknie rozpisanymi przez Sztybora w pięciorozdziałową serię. Do zilustrowania „Wiedźmina” zaproszony został tym razem Corrado Mastantuono. Włoski artysta swobodnie porusza się w klimacie przypominającym ten śródziemnomorski, wśród winnic i starych mieścin. Jednocześnie zaś jego „Wiedźmin” jest dynamiczny, „idący” za akcją serwowaną przez Sztybora. Taki, że i wina się napije, i łeb – jak trzeba – utnie bez mrugnięcia okiem.

„Corvo Bianco” to doskonała wariacja, taki trochę wiedźmiński elseworld. Taki pozakanoniczny „Wiedźmin”, spoza świata Andrzeja Sapkowskiego. Ale to też dowód, że w postaci (o ile odpowiednio zostanie wykorzystana) drzemie potencjał i na takie komiksy, z mrugnięciem okiem do czytelnika. Ja jestem na „tak”.