SCENY Z UŻYCIA

„Piwo, wino, Porto, wódka, whiskey, trawka, hasz, LSD, grzyby, mefedron, MDMA, koks. Mam na imię B. choć każdy mówi mi Sz.” Mam na imię Bartosz, choć każdy mówi mi... Sztybor? To pierwsze z pytań, jakie pojawia się na jednej z początkowych plansz. Czy to scenariusz na bazie własnych wspomnień? „Po alkoholu zawsze śni mi się facet kopiący z półobrotu. Po trawce albo haszu widzę parę uprawiającą seks. Kwas to klaun z mnóstwem balonów. Grzyby to bardzo włochaty dywan. A mefedron to olbrzym. Po MDMA śnię o tańczącej dziewczynie. A człowieka w wodzie widzę zawsze po kokainie. Jak jestem trzeźwy, to śni mi się baseballista odbijający piłkę. Widzę lot i wybicie. Widzę lot i wybicie. Budzę się.” To ważne wyznanie. Dzięki niemu wiemy kiedy Sz. śni. Kiedy rzeczywistość miesza mu się ze snem. Kiedy znów ma wizje. Jakie i po czym.

„Wróć do mnie jeszcze raz” – ze scenariuszem (na bazie doświadczeń?) Bartosza Sztybora - to komiks na wielkiej fazie. Między kłótniami, kolejnymi odjazdami, imprezami. Rozgrywający się w realu oraz w rzeczywistości wykreowanej wszelakimi środkami rozszerzającymi świadomość. Albo w obu na raz, jak wtedy kiedy Sz. rozmawia z wytatuowaną syrenką.W komiksie Sz. - jak sam mówi - coś zjebał. Coś spierdolił, rozjebał związek. Na urwanym filmie. Wtedy, kiedy z głowy wypada zaledwie kilka klatek z życia. I „Wróć do mnie jeszcze raz” jest jak psychodeliczny film, w którym wszystko jest możliwe. Film po dragach. Siłą rzeczy podczas lektury komiksu przypominają się „Trainspotting” Danny Boyle’a, czy „Acid House” Paula Mc’Guigana i Irvine’a Welsha.

Scenariusz Sztybora to jedno. Drugie – warstwa graficzna. Nie byłoby tego komiksu bez „zakwaszonych” plansz Wojciecha Stefańca. We „Wróć do mnie...” miesza kilka graficznych stylistyk. Mamy tu akademicką wręcz dokładność, z jaką maluje postacie. Sąsiadują one z psychodelicznymi planszami, na których kontrolę przejmują alkohol, kwas, grzyby i LSD - trochę jak u Witkacego, który też tworzył pod wpływem. Z kolażami z powycinanych z gazet obrazków, zdjęć. Z planszami, które wyglądają jak wycinanki. I wreszcie studium baseballisty odbijającego piłkę. Jak w zwolnionym filmie.

„Wróć do mnie, raz jeszcze” to komiks, który po raz pierwszy został wydany w 2015 roku. Od tego czasu Sztybor „wypłynął” na światowy rynek, tworząc kolejne scenariusze do serii „Cyberpunk 2077” oraz Wiedźmin”. Z kolei Stefaniec – z Danielem Odiją – zabrał nas czterokrotnie do świata „Bardo”. Teraz „Wróć do mnie…” wraca w nowym, w większym – niż wydanie pierwsze – formacie. Kto ma – niech sprawi sobie nowe wydanie, by – w rozmiarze A4 - podziwiać graficzny kunszt Stefańca. Kto nie czytał – powinien nadrobić zaległość. „Wróć do mnie…” to jedna z najważniejszych komiksowych obyczajówek stworzonych przez polskich twórców. Doskonałe studium przypadku pana Sz.