„Za siedmioma wydmami, za siedmioma wiatrołomani, za siedmioma zwichrowanymi płotami… Za siedmioma rozwianymi szałasami, za siedmioma rozwichrzonymi wrzosowiskami, za siedmioma zdmuchniętymi ogniskami, za siedmioma zwietrzałymi głazami w malutkiej wiosce Tchnienie mieszkał sobie Bajarz.”

Jeśli jakiś tekst zaczyna się w podobny sposób, musi to być baśń lub bajka. I tak jest w tym przypadku. Takimi słowami zaczyna się „Baśń o Bajarzu”. Baśń o tym, który na co dzień trudni się wymyślaniem baśni. Opowieści, które sprawią, że inni poczują się lepiej. Ci inni to mieszkańcy Tchnienia. Jak chłop marzący o lataniu. Jak zielarka ze złamanym sercem. Jak Bartnik, który nie panuje nad gniewem czy też wiecznie głodny Piekarz. Wszyscy oni potrzebują wsparcia. A na kłopoty… Bajarz.

I nasz Bajarz wymyśla kolejne opowieści. O szukającym schronienia jerzyku (nie mylić z jeżykiem). O wybuchającym wulkanie. O wietrze. O lustrze. A później opowiada je tym, którzy pomocy potrzebują. Taka rola Bajarza. Bajarza, w którego rolę z kolei wciela się Grzegorz Janusz. Scenarzysta, który do perfekcji w tekście opanował te wszelkie „za siedmioma”, „dawno, dawno” oraz piękne porównania, bez jakich baśnie nie mogłyby się obyć.

A całość zilustrował Ernesto Gonzales. Tekst Janusza ułożył w komiks. Z barwnymi ilustracjami, z charakterystyczną Gonzalesowi kreską. Ilustracjami, które równie dobrze co w komiksowej wersji, można byłoby umieścić w większej formie książkowej.

Tak. Ten komiks to efekt współpracy dwóch dobrze już znanych twórców. Janusz to autor m.in. „Kwintesencji”, „Czasem”, „Bon Ton” czy części fabułek do „Ratmana”. Gonzales zaś ma na swym koncie albumy jak „Kapitan Bzyk”, „Helena” czy powstańczy zbiorek „Nim wstanie dzień”. Wspólnie zaś panowie popełnili już swego czasu album „Lekturnik”. „Baśń o Bajarzu” to ta sama liga co historia o specyficznym latarniku. Kto pamięta?

„Baśń o Bajarzu” ukazuje się pod szyldem Kultury Gniewu. Spokojnie jednak można podsunąć ten komiks również czytelnikom w Krótkich Gatkach.