KAJTEK I KOKO. ZNOWU W KOSMOSIE

Kajtek i Koko wracają. Po latach do ich kosmicznych przygód dopisany zostaje ciąg dalszy. Jak wypada?

Kajtek i Koko kosmos odwiedzali między 1968 a 1972 rokiem. To wtedy na łamach trójmiejskiej popołudniówki „Wieczór Wybrzeża” Janusz Christa (1934-2008) zaprezentował czytelnikom 1270 pasków z przygodami swoich marynarzy w przeróżnych galaktykach i na najróżniejszych planetach. Całość – pokolorowaną i zebraną siedem albumów pod szyldem „Kajtek i Koko w kosmosie” – przypomniało niedawno wydawnictwo Egmont. A teraz Egmont proponuje pierwszy, „kosmiczny” album z dopiskiem „Nowe przygody”.

To „W próżnej próżni”. Album, w którym wyjaśnia się kim naprawdę był Janusz Christa, kto przed dekadami podróżował w kosmosie i kim dziś – dla mieszkańców galaktyk – są Kajtek i Koko (bo kim są dla nas to wiadomo). Ale i album, w którym nasi dzielni marynarze wsiadają w rakietę i… Lecą w nieznane. Tym razem nie chodzi o udział w eksperymencie profesora Kosmosika, ale udział w prawdziwej misji ratunkowej.

Po prośbie na Ziemi pojawia się niejaki Lepton z swym uroczym stworkiem Warwuntem. Chce, by Kajtek i Koko odnaleźli jego mamę (by nie zdradzić zbyt wiele miała swój udział w starych, kosmicznych przygodach Kajtka i Koka). I nie wiadomo, czy zdecydowaliby się na lot, gdyby nie depcząca Leptonowi po piętach para z czarnej materii. I tak zaczyna się kosmiczna podróż śladami ciotki Leptona – słynnej archeolożki badającej dawne cywilizacje – tropami jego mamy ale też przez miejsca przypadkowe, do których rzucają ich prześladowcy, fanki Koka i głowa scenarzysty.

No właśnie. Kim są autorzy nowych, kosmicznych przygód? Scenariusz – Maciej Kur. Rysunki – Mieczysław Fijał. Kolory – Tomasz Piorunowski Pierwszy to scenarzysta oficjalnej kontynuacji serii „Kajko i Kokosz”. Drugi wykreował np. serię „Oskar i Fabrycy. Trzeci to współautor np. świetnej nowelki „Menuet” czy serii „Paula”. Słowem – twórcy już znani na polskim rynku.

Powiem szczerze, że obawiałem się scenariusza. Maciek Kur w nowym „Kajku i Kokoszu” dał się bowiem poznać i z dobrej strony (część nowelek w ramach „Opowieści z Mirmiłowa” czy „Zaćmienie o zmierzchu”), jak i gorszej (słaby „Powrót Milusia” i zupełnie przekombinowany „Proces Jagi”). „Kajtek i Koko w kosmosie” natomiast to komiks, do którego Christa mógł „pakować” wszystko, co mu wpadło do głowy. Tak jest i w nowych przygodach. Kur wymyśla nowe światy, nowe postacie, nowe sytuacje. Puszcza gagi, wkręca nawet Koka w knajpiane opowieści. Ale trzyma się to konwencji sprzed lat. I nie męczy.

W kosmiczny klimat wszedł idealnie duet Fijał/Piorunowski (trzeba ich rozpatrywać razem – jeden nie funkcjonuje tu bez drugiego). Fijał zrobił to, co do niego należało. Podrobił – w pozytywnym znaczeniu - Janusza Christę. Niczym następcy Alberta Uderzo, którzy „ciągną” rysunkowo komiks z Asteriksem i Obeliksem. I pod względem „bycia Christą" to lepsza praca niż ta, jaką w nowych przygodach „Kajka i Kokosza” proponuje Sławomir Kiełbus (choć też ją doceniam).

„Kajtek i Koko w kosmosie” z dopiskiem „Nowe przygody” ma mieć kontynuację. W planach jest jeszcze drugi album. Podobno drugi i ostatni. Ale skoro Janusz Christa w kosmosie spędził parę lat – dorabiając podobno na prośbę czytelników kolejne paski, gdy próbował finiszować – może podobnie będzie z kosmosem w latach 20. XXI wieku?

P.S. I tylko ten tytuł… „W próżnej próżni”? WHY?