DEADPOOL W JAPONII

Choć nie jestem fanem superbohaterszczyznzy, lubię sięgać po eksperymenty z superbohaterszczyną związane. Z jednej strony po te wszystkie crossoverowe naparzanki, np. kiedy Batman spotyka Żółwie Ninja albo Sędziego Dreeda), rzeczy jak „Broń X”, „Elektra” Billa Sienkiewicza czy „kolorowa” tetralogia Marvela ze Spidermanem, Hulkiem, Daredevilem i Kapitanem Ameryka w końcu alternatywy jak „X-Men. Wielki projekt”. A i klasycznym „Punisherem”.

Ostatnio wpadł z kolei w moje ręce komiks „Deeadpool. Samuraj”. Czyli mangowa wersja marvelowego wesołka, który wchodzi w interakcję i czytelnikiem, i twórcami. Eksperyment z przeniesieniem go przez Pacyfik z kontynentu amerykańskiego na wyspy japońskie wydawałby się intrygujący. Deadpool ma objąć tam „placówkę” Avengers na Japonię. Ma współtworzyć Legion Samurajów, który zadba o bezpieczeństwo na Dalekim Wschodzie. W sukurs przychodzi mu Sakura Spiderka, piękna mangooka Neiro Aratabi a także Venom pod działający pod szyldem Kage. Z drugiej strony – Loki szukający w Japonii kompanów do knucia swych niecnych planów. A do tego jeszcze klasyczni Avangersi.

I jest z tego rozpierducha. Jest mordobicie, jest samurajowanie (wszak Japonia zobowiązuje). I jest ratowanie świata przed tymi złymi (wszak superbohaterka zobowiązuje). Jest też Deadpool wchodzący w interakcję z czytelnikiem i twórcami komiksu. . Ale fabularnie – za scenariusz odpowiada Sanshirro Kasama - nie wyszedł ten Deadpool ponad to, co już znamy. A mógł bardziej wejść w japońską tradycję, historię, realia.

Zabawniej jest z rysunkami. Hikaru Uesegi serwuje wszystkie mangowe zabiegi – z dynamicznymi scenami walki, szczegółami przy architekturze (choć mogłoby być tego więcej), dużymi oczami oraz twarzyczkami cherubinków (dostaje ją nawet Loki). To jednak – jak dla mnie – trochę za mało, by zostać fanem japońskiego Deadpoola.