TEMPERANCE WE MGLE

Stephane Fert kontynuuje swą bajkę o czarownicach walczących ze złem. Odkrywa karty z przeszłości Temperance, która dzielnie kroczy przez mgłę. A jednocześnie pokazuje niezwykłą podróż, jakiej doświadczają jej przyjaciółki „po fachu”.

„Krocząca we mgle” zaczęła się albumem „Oddech rzeczy”. To w nim poznaliśmy kompanki Temperance, które zmierzają w złowieszczą mgłę. W mgłę, która przynosi zniszczenie. Cel jest prosty. Jak w bajce. Zatrzymać zło. Przewrotne jest to, że zło powstrzymać mają te, które uchodzą za synonim zła. Chociaż z Temperance jest nieco inaczej. „Ma zęby jak miecze, grzywę jak Gorgona i oczy rysia. Jest wysoka jak sekwoja i silna jak dąb. Silniejsza niż tuzin mężczyzn. Ale nie można się zwieść jej wyglądowi, bo porusza się ja kot. Właściwie potrafi skradać się tak, że nawet jej nie zauważysz, kiedy znajdzie się za tobą i uderzy cię w głowę.”

Wędrówka Temperance – kontynuowana w „Chimerach” - jest okazją do stawiania pytań o to, kim jest. Pytania te pojawiały się już w tomie pierwszym. Teraz nasilają. Ba, dziewczyna dostaje odpowiedź n nie. Tylko czy spodziewałaby się tego, że nie jest ani półtrollem, ani zmienniak, ani wilkołak czy półwilkołak ale boginią? I to nie byle jaką, bo boginią światła Aurorą?

W sumie można było spodziewać się podobnego odkrycia. Wszak ktoś musi robić fabułę. W tym przypadku fantastycznie dopełnioną drugim wątkiem – niezwykłą podróżą kurzą chatką, w którą ruszają znane już nam - czytelnikom Ferta – inne postacie z komiksowej „listy płac”. Podróż ta ma bowiem trwać dalej - choć nie wiem dlaczego sądziłem, że będzie to dyptyk...

I w sumie nie trzeba mieć mu tego za złe. Dobrych, psychodelicznych bajek – nawet z czarownicami w rolach tych spoko – nigdy dość.