KIM SĄ ŻYWE TRUPY?

A co, jeśli to nie panoszące się zombiaki są tak naprawdę żywymi trupami? Co, jeśli żywymi trupami jest garstka ocalałych, która próbuje znaleźć bezpieczny skrawek? Taki, jak więzienie, gdzie próbuje wieść normalne – na tyle, na ile to możliwe – życie?

Do wniosków takich dochodzi Rick – były policjant, który z grupą towarzyszy niedoli próbuje porządkować – czytaj: oczyszczać z zombiaków – areszt. Miejscówkę – z racji licznych zabezpieczeń – idealną, by próbować ogarniać codzienność. A że za ogrodzeniem będą się gromadzić zombiaki? Taki już urok postapokaliptycznej rzeczywistości kreowanej przez Roberta Kirkmana,

Czwarty tom serii „Najskrytsze pragnienia” nieco stopuje z gonitwą do przodu. Kirkman daje bohaterom złapać oddech. Co nie oznacza, że daje im spokój. Pojawienie się na horyzoncie Michonne wywołuje lawinę zdarzeń. Coraz więcej zaczyna się dziać relacjach między ocalonymi. Coraz bardziej zaczyna iskrzyć co poniektórym w sercach, co prowadzi ze skrajności w skrajność. Od miłości do nienawiści. Od zdrady do próby samobójczej. Mimo widma ataku przez zombie serce robi bowiem swoje…

Kirkman wprowadza bohaterów coraz bardziej w mroczne zaułki więzienia, odsłaniając kolejne tajemnice budynku. Wydaje się, że mogłoby to być miejsce, gdzie spędzą trochę czasu. Gdzie spróbują sobie coś poukładać. Ale byłoby to za proste. Przecież w świecie żywych trupów chodzi o pokazanie zachowań w różnych chwilach życia, pokazanie różnych emocji, nastrojów. Jest więc to ciągle strach, jest lęk, jest rządza władzy, ale i coraz większe zniechęcenie, coraz większy brak wiary, że walka o przetrwanie ma sens. Bo czy ktoś, by ich ratować jeszcze kiedykolwiek przyjdzie?

A podobnych pytań – podobnych rozterek - trochę jeszcze będzie. Wszak przed nami jeszcze ponad 20 odsłon znakomitej serii…