Wamp, Skorpion, Doktor Śmierć – oto zagadki, które składają się na fabułę drugiego zbioru „Sandman. Teatr tajemnic”. Doprawdy, to niezły teatr tajemnic. Tajemnic, które próbuje rozwikłać Władca Snów. Nie mylić z Władcą Snów z serii Neila Gaimana.

Władca Snów, czyli koleś kryjący się za przeciwgazową maską oraz w długim prochowcu. Koleś który na co dzień wydawać może się safandułą. A jednak. Wesley Doods prowadzi podwójne życie i próbuje oczyścić Nowy Jork z różnego rodzaju szumowin. Jak kobieta Wamp, szalony Skorpion i Doktor Śmierć. Jednocześnie zaś próbuje zaspokoić sercowe potrzeby panny Dian, córy prokuratora okręgowego Lawrence’a Belmonta.

„Sandman. Teatr tajemnic” to mocna opowieść spod znaku noir, jaką funduje nam Matt Wagner. To mocna, detektywistyczna seria osadzona w Nowym Jorku lat 30. XX wieku. A więc na chwilę przed wybuchem II wojny światowej. Gdy światowy kryzys jest coraz bardziej dostrzegalny. Ale też – a może przede wszystkim – gdy społeczeństwo amerykańskie staje się coraz bardziej postępowe. Gdy nikt nie patrzy na konwenanse. Na to, co wypada a czego nie wypada. Z kim można, a z kim nie można iść do łóżka… Wagner łamie stereotypowe myślenie, poruszając kwestię kobiet wyzwolonych czy związków jednopłciowych. I wokół nich buduje część sandmanowego świata – jak w historii „Wamp”.

Rysunkowo – w tomie drugim – temat ogarnia Guy Davis. To –jak dla mnie – ciekawa propozycja. Rysuje on bowiem w sposób, jakby bawił się w łączenie rysunku z komputerowymi trikami graficznymi. Dzięki temu wszystko na planszach jest nieco „rozpikselowane”, co – w połączeniu z kolorystyką i stylizacjami postaci - daje wrażenie obcowania z przeszłością. Inaczej jest tylko w dziewięciu krótkich rozdziałach tworzących opowieść wydaną pierwotnie jako „Sandman. Teatr tajemnic” z dopiskiem „Annual”. Tu mamy i stylistykę a’la Mike Mignola, i hiperrealizm za jaki odpowiada sam Alex Ross.

To teraz czekamy na tom trzeci. Dobranoc.