Winton nie był sam. Pomagała mu cała ekipa ludzi dobrej woli, którzy w obliczu nadchodzącej zagłady zaczęli ratować czechosłowackie dzieci. O nich wszystkich traktuje komiks „Winton nie był sam”.

Winton… Dokładnie Nicholas Werthmeier. Po tzw. Układzie Monachijskim oddającym Hitlerowi część Czechosłowacji, jego rodzina zmienia nazwisko na Winton, by w Anglii nie żyć z niemieckim piętnem. Sam Winton- Nicolas Winton – angażuje się szeroko zakrojoną pomoc dzieciakom z Kraju Sudeckiego (Sudetenland), który stał się kartą przetargową w Monachium. W sumie udało się pomóc 669 dzieciom, które – wyrwane z Czechosłowacji – znajdują nowe miejsce na Wyspach Brytyjskich. Utarło się, że ten cud to sprawa Wintona. Ale Winton nie był sam.

„Winton nie był sam” to komiks, który wydobywa na światło dzienne tych, z którymi Winton współpracował. A to Doreen Warriner,Beatrice Wellington, Marie Schmolka czy Bill Barazetti. To Brytyjski Komitet ds. Uchodźców z Czechosłowacji oraz późniejszy Fundusz Powierniczy dla Czeskich Uchodźców. To ci, którzy bezinteresownie porzucili swe dotychczasowe zajęcia, by skupić się na czynieniu dobra.

„Winton nie był sam” to komiks pokazujący strukturę działającej na wariackich papierach – ale i czasy są wariackie – organizacji. Ludzi poruszających się biegle po Pradze, która staje się nowym domem dla uchodźców z Kraju Sudeckiego. Po ambasadach i wśród tych, którzy mogą pomóc w wydaniu wizy i niezbędnych dokumentów. To komiks o wierze, że pomaganie ma sens. I nadziei, że się uda.

Tereza Verecká w posłowiu przyznaje, że w album połączyła dwie akcje pomagania. Jedna to akcja wyciągania dzieci tzw. pociągami Wintona. Druga – akcja pomocy skierowana do uchodźców z obozów. Stworzyła też szerszą sieć pomocy. Dzięki temu nie „zagmatwała” fabuły, ale dodatkowo zagęściła ją. I wyszło to scenariuszowi na plus. Album „Winton nie był sam” czyta się jak solidny komiks akcji w historycznych realiach.

Kapitalną robotę robi też MIkuláš Podprocký. Rysownik, nad którego planszami unosi się duch klasycznego, czeskiego autora – Karela Saudka. W jego rysunkach mamy tę samą ekspresję, co w pracach nieżyjącego już mistrza znad Wełtawy.

„Winton nie był sam” to komiks ważny dla Czechów. Ale to też ważny, komiksowy (para)reportaż będący próbą ukazania zdarzeń z początków szerzenia się faszyzmu po Europie. W dodatku z polskimi akcentami.