Olhão jest miejscem, w którym spotykają się Khalid oraz João. To dwa wolne duchy. Pierwszy ucieka dziś przed wojną ze swojej ojczyzny. Drugi przeszedł podobną drogę przed laty.

Olhão to wyjątkowe miejsce na mapie portugalskiego Algavre. Ze swoją pudełkową architekturą jest jak wyjęte gdzieś z arabskiego kawałka naszego globu. Dlatego też Khalid odnajduje się w nim i na nowo zaczyna układać życie. Na nowo zaczyna produkować perfumy – z płatków róży wyhodowanej z przywiezionych sadzonek – tworzyć poezję i grać na al-ud. Próbuje otrząsnąć się z wojennych dramatów, jakie spadły na jego miasto. I próbuje uporać się ze stratą ukochanej.

Tu też zlądował João. Antyfaszysta, który przed laty musiał opuścić Portugalię, by nie dać się „wkręcić” w wojnę domową. Po powrocie do ojczyzny tu ułożył życie, tworząc małą knajpkę. I wypełniając ją rewolucyjnymi, antywojennymi pieśniami, do których akompaniuje na gitarze. Przypadkowe spotkanie dwóch bratnich dusz owocuje wspólnymi występami. Ale – przede wszystkim – owocuje rozmowami. O wolności. O świadomości bycia w nowej rzeczywistości, z którą zmierzyć się trzeba. Niezależnie od tego, czy nowa sytuacja zdarzyła się przed chwilą, czy nieco wcześniej.

Olhão nie jest tu przypadkowe. Jak czytamy w posłowiu, to miasto, które przyciągało od lat. To miasto „unoszące” się gdzieś ponad portugalską rzeczywistością. Takie „kubistyczne miasteczko” przypominające Bliski Wschód czy Afrykę Północną, a nie kraj azulejos. Choć to też miasteczko, które coraz bardziej poddaje się gentryfikacji, ekonomicznym naciskom i turystycznemu przemysłowi.

Komiksem „Na północ od niepołudnia” Fernando Cabrita (scenariusz) i João Mascarenhas oddają tym samym również hołd świetnie pokazanemu na komiksowych kadrach miasteczku i tym jego mieszkańcom – ich symbolem są Khalid i João – czującym klimat i walczącym z systemem, który próbuje na nie wpływać. Przypominając, że wolność jest właśnie w nich.