DC RESET. NOIR

Te wszystkie serie superbohaterskie zza oceanu raz na jakiś czas dobrze jest odświeżyć. Dobrze jest zresetować i wpuścić na nowe tory. Taki też zamysł kryje się za projektem DC Absolute.

No bo taki Batman zaczynał przecież swoją walkę z zakapiorami w 1939 roku. Taka Wonder Woman w roku 1941. A taki Superman – już w roku 1938. Od przełomu lat 30. i 40. XX wieku minęło więc parę dobrych dekad. Zmieniło się kilka pokoleń czytelników. A i świat poszedł do przodu. Nie dziwi więc, że tworzący na rynek amerykański superbohaterszczyznę wymyślają nowe otwarcia dobrze znanych już serii.

„Uniwersum Absolute to nowa inicjatywa DC Comics, należąca do linii wydawniczej DC All In. Inaczej niż w klasycznym uniwersum bohaterowie są tu pozbawieni zasobów i wsparcia, a na dodatek muszą walczyć o przetrwanie w znacznie mroczniejszym i niebezpieczniejszym świecie. Bruce Wayne nie jest miliarderem, lecz należy do klasy robotniczej i zamiast drogich gadżetów używa masywnego topora. Diana nie wychowywała się na Rajskiej Wyspie, tylko w Piekle, a w walce posługuje się również magią. Kal-El zaś, zmuszony do ucieczki z farmy Kentów, jest wyrzutkiem pozbawionym domu i swojego miejsca na Ziemi” – reklamuje premierowe odsłony serii o Batmanie, Wonder Woman i Supermanie nasz wydawca, czyli Story House Egmont.

Skuszony sięgnąłem po tomik zbierający trzy premierowe odcinki, w dodatku zaserwowane w czerni i bieli. Tradycyjnie, najbardziej „siadł” Batman. Ale i gacek z Gotham najbardziej „siada” osobom będącym na co dzień obok superbohaterszczyzny. Poza tym Scott Snyder (fabuła) to marka z górnej półki. A i Nick Dragotta ładnie rysunkowo wchodzi w mroczne Gotham. Inaczej jest z fabułką o Wonder Woman. Inaczej, bo to też miłe, mitologiczne zaskoczenie, zaproponowane przez Kelly Thompson. Choć tu w parze nie idzie to, co w rysunkach proponuje Hayden Sherman – widać, że to kreska pod kolor. No a w Supermanie jest dokładnie odwrotnie. Tu „biorę” rysunki – stoi za nimi Rafa Sandoval – wyjęte właściwie z Dalekiego Wschodu, przy zupełnym przemilczeniu fabuły Jasona Aarona.

I w sumie nie powinno to nikogo dziwić. To składakowy standard. A w przypadku składaka, na potrzeby tej edycji puszczonego bez koloru - tym bardziej. Dla fanów zabaw w superbohaterszczyznę, potrzebujących nowych otwarć. Dla tych, którzy lubią czasami zajrzeć co w Ameryce piszczy (to ja), fabularnie – tym razem - bez fajerwerków. Za to dla fanów grafik i czarno-białej kreski całkiem, całkiem. Tak na 66,6 proc.