Druga połowa XIX wieku to czas wielkich przemian i śmiałych pomysłów. Jednym z nich było marzenie o stworzeniu języka wspólnego dla wszystkich ludzi, bez względu na to, jakiej są narodowości czy wyznania i w jakich granicach żyją. Ludwik Zamenhof, wywodzący się z wielokulturowego miasta, jakim był wówczas Białystok, pragnął, by taki język ułatwiał ludziom porozumienie, ale także umożliwiał stworzenie więzi chroniących przed utratą tożsamości czy solidarności. Tak powstało esperanto, które do dziś pozostaje fenomenem kultury, ale także nośnikiem idei, w które jego twórca tak wierzył.