OPOWIEŚĆ O BENIOWSKIM

No i mamy wznowienie kolejnego, klasycznego komiksu z rysunkami nieżyjącego już niestety Jerzego Wróblewskiego. Tym razem to „Zesłańcy”. Album opowiadający o Maurycym Beniowskim.

„Zesłańcy” mieli premierę już pod koniec lat 80.XX wieku. Był to zgoła odmienny album niż wydane wcześniej „Czarna róża”, „Skradziony skarb” i „Figurki z Tilos”. Zamiast sensacji dostaliśmy wtedy (tak, należę do pokolenia, które czytało wydanie pierwsze zakupione w księgarni Domu Książki…) komiks historyczny. Jego bohaterem był Maurycy Beniowski. Konfederat Barski, uciekinier z carskiego więzienia, zesłaniec. I znów uciekinier ze zsyłki na dalekiej Kamczatce. A później król Madagaskaru. Postać niezwykle barwna, przepełniona myśleniem wolnościowym. No po prostu wymarzony bohater komiksu.

Nic więc dziwnego, że bohaterem komiksu został. Odpowiadająca za fabułę „Zesłańców” Anna Banach spróbowała „upchnąć” dzieje Beniowskiego – a przynajmniej te od Konfederacji Barskiej do udanej ucieczki z Kamczatki na 48 planszach. Siłą rzeczy momentami – szczególnie na początku historii - mamy dużą skrótowość. To, czego nie ma na planszach, w nowym wydaniu dopowiada Maciej Jasiński – spec od twórczości Wróblewskiego – w posłowiu do komiksu. W nim też pojawia się teza, że tak naprawdę mamy do czynienia z polową planowanej historii komiksowej. A drugi z albumów miał opowiadać o perypetiach Beniowskiego na Madagaskarze. W sumie ma to sens. Komiks bowiem urywa się dość niespodziewanie, w połowie drogi…

Dla tych, którzy pamiętają pierwsze wydanie „Zesłańców” niespodziewany może być format reedycji. Nie mamy wydania A-4, ale format zeszytu. W twardej oprawie, ale jednak zeszytu. Dlaczego? Zainteresowanych odsyłam do posłowia Macieja Jasińskiego. A jeśli chodzi o warstwę graficzną? To Jerzy Wróblewski w szczytowej formie. Dokładny, dbający o szczegóły, z rozmachem planujący plansze i kadry wypełnione szczegółami. Po prostu mistrz, który w komiksie lat 70. i 80. w Polsce był nie do podrobienia.

Reedycja „Zesłańców” ukazuje się nakładem Kultury Gniewu. Edytora, który wcześniej przypomniał już inne prace Wróblewskiego - cykle „Binio Bill” oraz „Na wyspie Umpli-Tumpli”. Przypomnę, że kilka innych albumów – jak choćby wspomniane na początku komiksy sensacyjne – wznowił niedawno Ongrys. Wróblewski – mistrz schyłkowego PRL – znów ma więc swoje 5 minut w polskim komiksowie.